معماری پایا: کوریدور سبز

معماری پایا: کوریدور سبز

بخش دوم : کوریدور سبز
فرض کنید در یک محیط باز و طبیعی، خانه ای ساخته اید و در آن مستقر شده اید. طبیعت پیرامون شما برای ادامه حیات به جریان گردش انرژی نیاز دارد که آن را به باد تشبیه می کنیم. اکنون خانه شما مانند سدی دربرابر باد قرار گرفته و یک نظام مدون و قدیمی را مختل کرده است چرا که این باد حاوی داده های فراوانی است که برای اکوسیستم منطقه شما حکم غذا را دارد. پس بر سر یک دوراهی انتخاب قرار دارید: شما به یک خانه نیاز دارید تا بتوانید در آن سکونت کنید؛ درعین حال به یک اکوسیستم سالم نیاز دارید تا منابع آب و غذای شما را تأمین کند.
چه باید کرد؟
اگر شما در فصل گرم به جای آنکه پنجره های خانه را ببندید و سیستم سرمایشی را روشن کنید، دروپنجره ها را باز کنید دست به انتخاب یک گزینه سوم زده اید. بدین ترتیب که سازه شما به جای آنکه مانعی بر سر راه گردش آزاد انرژی های طبیعت باشد به عنوان یک کوریدور عمل می کند و نقشی خنثی دارد. بنابراین اگرچه کمکی به توسعه طبیعی منطقه خود نمی کند اما از منافع رایگان این موهبت برخوردار می شوید. زمانی که نور و تهویه هوای محیط شما به وسیله جریان آزاد طبیعت صورت بگیرد علاوه بر کاهش هزینه های انرژی، محیطی مطبوع و با طراوت برای شما فراهم می شود.
معماری رستوران باغ بهشت به گونه ای است که این بنا را به شکل یک کوریدور در مسیر گردش آزاد انرژی های طبیعت منطقه فشم درنظر گرفته است. کوریدوری که نه تنها خنثی نیست بلکه در توسعه پایدار منطقه نقش مؤثری ایفا می کند. به همین علت گلها و درختان این مجموعه بدون نیاز به صرف هزینه های هنگفت جهت نگهداری، همواره تازه و باطراوت هستند. نور مطبوع روز نیز روشن کننده آلاچیق های شیشه ای این رستوران حامی محیط زیست است. اینجا باغ بهشت است.

مطالب مرتبط

عاشقانه
عاشقانه

ای شب از رؤیای تو رنگین شده سینه از عطر توام سنگین شده، ای به روی چشم من گسترده خویش شادیم بخشیده از اندوه بیش، همچو بارانی که شوید جسم خاک هستیم زآلودگی‌ها کرده پاک

معماری پایا: طراحی اکولوژیک
معماری پایا: طراحی اکولوژیک

درطول تاریخ گسترش شهرها مساوی بوده است با اخلال در نظام اکوسیستم و به دنبال آن کاهش منابع طبیعی. انسان شهرنشین دیگر راس زنجیره غذایی نبوده و نیست بلکه برهم زننده قاعده بازی به شمار می رود.

معماری پایا: توسعه پایدار
معماری پایا: توسعه پایدار

در علم معماری این باور وجود دارد که هرگونه ساخت و ساز در یک محیط، مانعی برسر راه گردش انرژی های طبیعت ایجاد می کند و روند گسترش معماری شهری در درازمدت باعث بروز آسیب جدی به اکوسیستم منطقه ای می شود ...